Na mijn afstuderen aan de kunstacademie ’Minerva’ in Groningen raakte ik gefascineerd door wetenschap en de wereld van multinationals. Sindsdien ontwikkelde en richtte ik mijn eigen (kunst) multinational High Tech Brain Technologies (HTBT) op. Onder de naam van deze multinational heb ik verschillende kunstprojecten gemaakt die als HTBT.TV, -Pharma en -Lab ondertekend zijn.

Toen ik zelf chronisch ziek werd ben ik het persoonlijker gaan bekijken en heb ik mijn ziekten en medicijn gebruik verwerkt in zelfportretten ‘Look (at) Inside Me’. Met potloden heb ik o.a. mijn eigen röntgenfoto’s, scans en infecties op meters grote doeken gekrast

De dualiteit van aan de ene kant de schoonheid van de wetenschap, de maakbaarheid verkondigd door de multinationals en aan de andere kant de keiharde eigenbelangen, het geldelijk gewin en de vervuilende effecten op het milieu, fascineert mij.

Een croissant heb je binnen enkele minuten op, de plastic zak waarin deze verpakt is blijft zeker honderd jaar bestaan.

De afgelopen jaren ben ik steeds meer gaan nadenken over de nutteloosheid van de enorme hoeveelheden verpakkingsmaterialen die weggegooid en verspild worden. Ik ben gaan nadenken over wat ik met deze materialen eventueel zou kunnen doen en ik ben materialen zoals plastic doppen, plastic wijnzakken en wegwerp glas gaan verzamelen”.

Door verschillende opstellingen en ordening van de objecten in de ruimte, ontstaan vreemdsoortige driedimensionale stillevens waarvan je de oorsprong niet weet. Flessen en bakken gevuld met vloeistoffen en licht, op houten assemblagelijnen, die iets weg hebben van industriële processen of geheime experimenten. Gekleurd licht dat radioactief lijkt en constant veranderd en het matte doorschijnende plastic dat het licht prachtig doet breken en versterken.

Deze bijna theatrale opstellingen nodigen de kijker uit om zijn eigen interpretatie te geven aan hetgeen hij ziet.